Asertywność uczniów ćwiczenia dziennik 895

Uleganie potrafi wejść w nawyk tak gładko, że długo nie widzisz nawet, kiedy się zaczęło. Najpierw to „zgoda dla świętego spokoju”. Potem „przecież nie wypada”. Na końcu pojawia się ciężar w brzuchu, zmęczenie po rozmowach i w głowie jedno pytanie: czemu znów powiedziałam „tak”, skoro w środku chciałam „nie”? Piszę z tego miejsca, w którym strach ma bardzo konkretne kształty. Strach przed konfliktem, przed oceną, przed tym, że ktoś uzna cię za trudną. Strach też przed wł

Kiedy słyszę zdanie „powiedz tylko, że dasz radę”, widzę twarz człowieka, który już wie, że będzie mu trudno. Nie chodzi o brak kompetencji. Chodzi o brak granic. Asertywność brzmi jak umiejętność mówienia „nie”, ale w praktyce zaczyna się wcześniej: od umiejętności rozpoznania, kiedy twoje „tak” przestaje być wyborem, a staje się ceną. Jest w tym coś nieprzyjemnego, bo zwykle „tak” ma wyglądać życzliwie. Ma uspokoić drugą osobę. Ma nie wprowadzać napięcia. I często na m

Gdy zaczynałam uczyć się asertywności, miałam wrażenie, że dokładam do rodziny kolejny problem. Nie chodzi o to, że nie rozumiałam swoich potrzeb. Chodziło o strach przed reakcją: że ktoś powie „jesteś nielojalna”, że zrobi się ciszej, że przestaną zapraszać, że znów usłyszę, jak bardzo „przesadzam”. Taki lęk bywa podstępny, bo potrafi udawać rozsądek. Mówi: lepiej nie odzywaj się, lepiej przeczekaj, jeszcze nie teraz. Asertywność w rodzinie nie jest jednak grzecznością

Mam wrażenie, że asertywność bywa opisywana jak mięsień, który się ćwiczy, a potem temat zamyka. U mnie to nigdy nie działało tak czysto. Najpierw pojawia się lęk. Potem w głowie robi się głośno. Potem pojawia się ochota, żeby zamilknąć, wycofać się, albo powiedzieć „tak”, mimo że w środku czujesz własny sprzeciw jak skurcz w żołądku. Ta obawa przed odrzuceniem nie jest kaprysem. Jest sygnałem: „jeśli postawisz granicę, możesz stracić coś ważnego”. I kiedy spróbujesz ase

Są rozmowy, które brzmią w głowie jak wyrok. Nie dlatego, że ktoś jest zły, tylko dlatego, że ja mam w ciele alarm. Kiedy przychodzi moment asertywności, najczęściej nie chodzi o brak wiedzy. Chodzi o strach przed konsekwencjami, przed niezręcznością, przed tym, że ktoś poczuje się odrzucony. A jeszcze częściej przed tym, że ja też poczuję się odrzucona, choćby przez sekundę. Dlatego tak mocno działa na mnie połączenie asertywności z audiobookiem i ćwiczeniami mentalnymi

Asertywność w zespole brzmi jak coś, co łatwo powiedzieć, a trudno zrobić, kiedy masz w głowie jedną myśl: „a co jeśli zepsuję relacje?”. Kiedy jesteś spięty, nawet prośba potrafi uruchomić alarm. Jeszcze zanim otworzysz usta, w głowie ustawiają się scenariusze, w których ktoś uzna cię za problematycznego, zbyt wymagającego albo zwyczajnie niegrzecznego. W takich momentach łatwo wrócić do starego nawyku, czyli zgadzać się „żeby było spokojnie”, a potem odbijać to sobie po g